Dział telekomunikacyjny gromadzi eksponaty, które stanowią świadectwo postępu w meto-dach przekazywania wiadomości na odległość za pośrednictwem sygnałów głównie elektrycznych. Tworzą one bogaty zbiór urządzeń telegraficznych, telefonicznych, radiofonicznych i telewizyjnych wyprodukowanych w ostatnim ćwierćwieczu 19. stulecia i w XX wieku. Najliczniejszy jest zbiór aparatów telefonicznych, składający się z modeli wykonanych przede wszystkim w szwedzkich, niemieckich i polskich wytwórniach urządzeń teletechnicznych. Do najcenniejszych należą najstarsze w zbiorze telefony: amerykański ścienny typu Bella, jeden z pierwszych zainstalowanych Warszawie w 1881 r., rosyjski biurkowy marki Ericsson z 1898 r. i polskiej konstrukcji aparat biurkowy z około 1928 r.

                                                                           

Przechowywane w muzeum urządzenia telegraficzne w większości pochodzą z pierwszej połowy XX w. Do najstarszych zaliczają się między innymi ręczna dziurkarka produkcji duńskiej do telegrafu Wheatstona wynalezionego 1875 r., telegraf Hughesa firmy Simens-Halske z Berlina i rosyjski aparat Morse’a z 1914 r.

Sprzęt radiofoniczny i telewizyjny znajdujący się w zasobie działu był eksploatowany w Polsce głównie w latach 1930-1959. Składa się on między innymi ze wzmacniaczy radiowęzłowych, stojaków central radiofonii nośnej, zespołów sterujących, mikrofonów, a przede wszystkim odbiorników radiowych i telewizyjnych. Godna uwagi jest liczna grupa radioodbiorników, wśród których szczególnie interesujące są przedwojenne aparaty: bateryjny wykonany w polskich zakładach Phillipsa około 1930 r.; sieciowy - w wileńskiej firmie Elektrit około 1929 r., jak również odbiorniki detektorowe z lat 30. zwane detefonami.

Ważnym eksponatem jest pulpit sterowniczy radiostacji Warszawa II, która odegrała ogromną rolę podczas obrony oblężonej Warszawy we wrześniu 1939 r.

Wśród eksponatów wyróżnia się również prototyp telewizora z 1947 r., opracowany w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym w Warszawie.